ekeln - LEO: Übersetzung im Polnisch ⇔ Deutsch Wörterbuch

Mögliche Grundformen

ekeln
das Ekel (Substantiv)

Verben

brzydzić się (kogoś (oder: czegoś))	sich^Akk. (vor jmdm./etw.) ekeln  | ekelte, geekelt |
czuć wstręt (do kogoś (oder: czegoś))	sich^Akk. (vor jmdm./etw.) ekeln  | ekelte, geekelt |
wykurzyć kogoś z domu [ugs.] [fig.]	jmdn. aus dem Haus ekeln  | ekelte, geekelt | [ugs.] [fig.]

Substantive

obrzydliwiec  m.  Pl.: obrzydliwcy	das Ekel  Pl.: die Ekel
obrzydzenie  n.  Pl.: obrzydzenia	der Ekel  kein Pl.
wstręt  m.  kein Pl.	der Ekel  kein Pl.
wstręciuch  m.  Pl.: wstręciuchowie [ugs.]	das Ekel  Pl.: die Ekel

Beispiele

Brzydzę się tym.	Es ekelt mich an.
Na widok karaluchów ogarnia mnie obrzydzenie.	Es ekelt mich beim Anblick von Kakerlaken.

Orthographisch ähnliche Wörter

Ekel, Enkel, Köln